Eyes Wide Open

A Conversation with Andrei Kutsila on Documentary Cinema and Exile

Abstract

Andrei Kutsila (Andrėĭ Kutsila) is a Belarusian documentary director in exile in Poland, whose black-and-white [Kali kvetki ne maŭchatsʹ] / Gdy kwiaty nie milczą / When Flowers Are Not Silent (2021), following several families living with the trauma of imprisonment after the 2020 crackdown, won Best Documentary at the Warsaw Film Festival. In conversation with Sasha Razor and Volha Isakava, he revisits his praxis, from his early independent films through his years at the channel Belsat to the ethics of filming people who cannot be named, and remains uncertain about the future of Belarusian cinema in exile.

З шырока расплюшчанымі вачыма: Размова з Андрэем Куцілам пра дакументальнае кіно і выгнанне

Андрэй Куціла – беларускі рэжысёр-дакументаліст, які жыве ў выгнанні ў Польшчы. Яго чорна-белы фільм [«Калі кветкі не маўчаць»] / Gdy kwiaty nie milczą / When Flowers Are Not Silent (2021) — партрэт некалькіх сем'яў, што жывуць з траўмай зняволення пасля рэпрэсій 2020 года. Стужка атрымала ўзнагароду за найлепшы дакументальны фільм на Варшаўскім кінафестывалі (Warsaw Film Festival). У размове з Сашай Рэйзар і Вольгай Ісакавай Куціла вяртаецца да сваёй практыкі: да ранніх незалежных фільмаў, да гадоў працы на канале «Белсат» (Belsat) і да этыкі здымак людзей, імёны якіх нельга называць. Пра будучыню беларускага кіно ў выгнанні ён гаворыць без упэўненасці.

Ключавыя словы: Андрэй Куціла; беларускае кіно; дакументальнае кіно; выгнанне; «Белсат» (Belsat); беларускія пратэсты 2020 года; палітычныя рэпрэсіі; назіральнае кіно; нацыянальнае кіно.

Photo: Courtesy of Andrei Kutsila